App Wereld Muziek (klassieke muziek)

Eigentijdse klassieke muziek

Eigentijdse klassieke muziek is klassieke muziek die gecomponeerd is na 1975. Deze periode wordt ook wel post-modern genoemd en heeft vaak overlap met andere eigentijdse kunstmuziek. Na het modernisme ontwikkelde de moderne klassieke muziek zich onder invloed van diverse muziekstijlen en werkmethoden. 1. Elektronische muziek, 2. Elektroakoestische muziek, 3. Experimentele muziek, 4. Improvisatie (muziek), 5. Jazz, 6. Microtonale muziek, 7. Minimalisme, 8. Rock, 9. Wereldmuziek, 10. Cross-overs. Tevens waren de computer en opname-apparatuur belangrijke nieuwe media welke voor nieuwe stijlvormen zorgden. Cross-over: Cross-over betekent een mengeling van diverse muziekstijlen en is vrij van verdere stijlkenmerken. De term werd gedurende het begin van de jaren tachtig van de twintigste eeuw gebruikt voor een mengeling van hardcore punk en metal. Een stroming die ontstond in onder andere de Verenigde Staten. De term cross-over raakte eind jaren tachtig bij het grote publiek in zwang als benaming voor de mix van rock en rap. Andere cross-overstromingen zijn funkmetal, folkmetal, maar ook jazzdance en artiesten als Beck en The Prodigy. Begin eenentwintigste eeuw ontstond het genre metalcore als mix metal en hardcore punk.

Elektronische muziek is een verzamelterm voor muziek die gemaakt is met elektronische muziekinstrumenten. Zelfs in muziek die hoofdzakelijk akoestisch gespeeld wordt, kan het gebruik van elektronische versterkers ervoor zorgen dat de muziek gelinkt wordt met de term "elektronisch muziek", zoals in bepaalde jazz en folk-muziek wel gebeurt. Waar men halverwege de 20e eeuw met de term elektronische muziek nog doelde op de experimenten met elektronische instrumenten, die in contrast stonden met populaire of klassieke muziek, is de term tegenwoordig een uitgebreide losse verzamelnaam geworden, waar een groot aantal van de populaire, underground, experimentele of andere muziek in kan worden ondergebracht. Als muziekgenre, zoals die gebruikt wordt door muziekcritici of door marketing, duidt de term elektronische muziek meestal op muziek die hoofdzakelijk door elektronische apparaten zoals synthesizers, samplers, computers en drummachines wordt gemaakt. Met elektronische muziek kan men ook naar computermuziek verwijzen, omdat software toelaat dat geluiden digitaal kunnen worden verwerkt en bewerkt. Een belangrijk vroeg elektronisch instrument was het Teleharmonium of Telharmonium, ontwikkeld door Thaddeus Cahill in 1897. Elektroakoestische muziek is muziek of wetenschap die zich concentreert op de akoestische eigenschappen van elektrische muziekinstrumenten. Veelgebruikte voorbeelden van een elektro-akoestische muzikale techniek zijn het opzettelijk gebruik van feedback via een gitaarversterker en glitch (toevallige geluiden).

Experimentele muziek is alle muziek die de gebruikelijke opvattingen over muziek ter discussie stelt. Een gelijkwaardige term is avant-gardemuziek. John Cage was een pionier in het genre en zorgde ervoor dat experimentele muziek serieus genomen werd. Zoals bij andere kunststijlen die de grenzen verleggen van een genre, is er weinig consensus - zelfs niet onder de beoefenaars - over wat de grenzen hierbij zijn. Enerzijds is het een verlengstuk van traditionele muziek, door het toegevoegen van onconventionele instrumenten, verbouwde instrumenten, scordatura (wijziging snaarstemming), ruis, geluid, lawaai en andere vernieuwende elementen aan bestaande stukken. Anderzijds zijn er voorstellingen en opnames die de meeste luisteraars zelfs niet tot muziek zouden rekenen. Sommige vormen van experimentele muziek gebruiken ook alternatieven voor de traditionele vormen van muzieknotatie. Een experimentele vorm van elektronisch musiceren is bijvoorbeeld circuit bending: door in elektronische velden kortsluitingen te solderen kunnen bijzondere klankvervormingen optreden. Experimentele rock kwam op gang midden jaren zestig met rockgrootheden als Velvet Underground, Frank Zappa, Captain Beefheart en Pink Floyd (Meddle, Atom Heart Mother). Enerzijds beïnvloed door jazzmusici als John Coltrane en Sun Ra en anderzijds avant garde componisten als John Cage en Karlheinz Stockhausen, begonnen bands vaste stramienen te doorbreken met andersoortige muzikale vormen.

Rock is een subgenre van de popmuziek, dat traditioneel gekenmerkt wordt door een bezetting van gitaar, basgitaar en drums, aangevuld met zang en/of andere instrumenten. Rock werd populair in de Verenigde Staten tijdens de jaren 50, waar het evolueerde uit bestaande genres zoals rhythm-and-blues en country. Waar het in de jaren 50 alleen uit rock-'n-roll en rockabilly bestond, groeide rock uit tot een muziekstroming met vele verschillende subgenres. Rock waaide in de jaren zestig, mede dankzij de British Invasion, over naar de rest van de wereld. Eind jaren 60 ontstond de psychedelische rock, gevolgd door heavy metal en punk in de jaren 80. In de jaren erna waren new wave en grunge populair. Rock blijft wereldwijd een van de meest beluisterde genres. Omdat het genre erg breed is, is 'rock' heden ten dage een vrij algemene term. Het beslaat zowel hitparademuziek zoals Kane en K's Choice alswel sommige vormen van metal. Soms worden ook blues en country tot de rock gerekend. Wereldmuziek (volksmuziek), is muziek die terug te leiden is tot een bepaalde bevolkingsgroep of land. Niet alle wereldmuziek kent een traditie van muzieknotatie. In dat geval wordt de muziek op het oor van speler tot speler doorgegeven. Daarbij verandert de muziek vaak geleidelijk, en is het niet duidelijk -en ook niet zo belangrijk- wie de componist is. Er bestaan ook tradities binnen de wereldmuziek, die zichzelf met recht als klassiek beschouwen, zoals de Hindoestaanse muziek en de Gamelan. Groepen die wereldmuziek spelen begeleiden vaak dansers.

In muziek is sprake van improvisatie (naar het Latijn: onvoorzien), wanneer de muziek niet of niet geheel van tevoren is vastgelegd, en door musici tijdens de uitvoering spontaan wordt verzonnen. In de muziek wordt de term improvisatie gebruikt als tegendeel van de term compositie, waarbij een muziekstuk geheel of bijna geheel is vastgelegd. Improviseren in de beste zin is meer dan "zomaar wat fiedelen" en kan als een kunst op zich worden beschouwd. In de klassieke muziek was het vroeger gebruikelijk, dat eenieder ook leerde improviseren. In de Middeleeuwen kende men het contrapunctus alla mente, waarbij over een vaste stem (cantus firmus) twee- tot driestemmig werd geïmproviseerd. In de barok bestond er de improvisatietraditie van de basso continuo, waarbij de akkoorden vaststonden, maar de exacte speelwijze aan de fantasie van de speler(s) werd overgelaten. Bach was bijvoorbeeld in staat zesstemmige fuga's te improviseren, hetgeen het nodige muzikale rekenwerk met zich meebrengt. Vandaag de dag is de gemiddelde klassiek geschoolde muzikant niet meer in staat te improviseren omdat daaraan in de muziekopleidingen in het algemeen geen aandacht wordt besteed. Er is echter ook een tendens om juist de improvisatievaardigheid bij klassieke musici weer te vergroten. Ook het van blad spelen speelt daarbij een belangrijke rol. Improvisatie kan ook worden beschouwd als een vorm van Instant composing, en wordt als dusdanig beoefend door muzikanten zoals gitarist Derek Bailey en saxofonist Evan Parker.



Jazz

Met de term jazz wordt een op improvisatie gebaseerde muziekstijl bedoeld die ontstaan is in New Orleans uit een kruisbestuiving van folk, blues, negrospiritual, ragtime, en klassieke muziek. Het woord jazz heeft daarbij nog de bijbetekenis zeer energieke dans. Ook in fusion met rock and roll en hedendaagse rock- en popmuziek in de vorm van bijvoorbeeld jazzrock en jazzfunk speelt jazz een interessante rol in de muziekgeschiedenis. In principe is jazz 'muziek van het moment' – er worden op elk moment nieuwe muzikale keuzes gemaakt die tot aan de vorm en alle op dat moment spelende musici reiken waardoor een persoonlijke en intensieve muziekbeleving ontstaat. In klassieke muziek en popmuziek is deze eigenschap nagenoeg afwezig. In de jazzmuziek wordt een thema of kleine compositie of een afspraak alleen gebruikt als basis voor improvisatie. Door deze eigenschap raakt jazz als stijl veel andere stromingen zoals blues, (pop-) world, folk, heavy metal, funk, soul, klassiek en oude muziek en er bestaan heden ten dage dan ook vele mengvormen. Het gewicht van improvisatie zien we terug in de geschiedenis van de jazz, waarbij beperkende factoren -vastgehouden door de menselijke maat en commercie- worden opgeruimd. De belangrijkste bron voor de jazz ligt naar alle waarschijnlijkheid in Afrika. De Afrikanen die als slaven naar Amerika gebracht werden, brachten hun traditionele, sterk ritmische muziek mee. De op de plantages werkende slaven ontwikkelden een zangstijl die als de oorsprong van wat nu blues heet aangeduid kan worden.

Microtonale muziek is een verzamelnaam voor een aantal uiteenlopende muzieksoorten die gebruikmaken van toonstelsels die afwijken van wat gebruikelijk is in de westerse muziek. Het normale westerse toonstelsel kan men zich het beste voorstellen aan de hand van het piano-klavier: van het ene octaaf naar het andere zijn steeds twaalf toetsen aanwezig, die even zoveel toonhoogten of tonen produceren. De afstand van de ene toets/toon naar de volgende noemt men een 'halve toon'; twaalf van die halve tonen maken samen een octaaf vol. In de microtonale toonsystemen is dat anders. Om van een bepaalde toonhoogte te komen op een toonhoogte die een octaaf hoger ligt, moeten meer, en vaak veel meer dan twaalf stapjes of treden doorlopen worden. Dat betekent, logischerwijze, dat de afstand van een toonhoogte tot de eerstvolgende toonhoogte kleiner is dan in het gewone twaalftonige systeem. Een dergelijke kleinere afstand noemt men een microtoon, of -wat eigenlijk een beter woord zou zijn- microinterval.

Minimal music: in de eigentijdse klassieke muziek, vanaf omstreeks 1970, wordt de term minimal music gebruikt om een muziekstijl met de volgende kenmerken aan te duiden: 1. Herhaling (vaak van korte muzikale frases, met subtiele variaties gedurende een lange tijd) of stilstand (vaak in de vorm van lang aangehouden tonen), 2. een accent op consonante samenklanken, 3. een duidelijk tempo. De stijlvorm is ook overgenomen in de popmuziek, met name in de ambient en een aantal genres van de experimentele rock (post-rock) en in de dance omstreeks 1985.


  Museum JoCas © (CC BY-SA 3.0 NL) CC: Creative Commons - Naamsvermelding - Niet-commercieel - Gelijk delen 3.0  Nederland , licentie en © Format: Cor Bastinck ism vml JoCas, Jeugd- en jongerenvereniging. © teksten zie Wikipedia en “Info” © foto’s algemeen zie “Info” en wanneer afwijkend zie onderschrift foto’s bij artikel.

TOP Info Contact Home

+

+

Aerosmith trad in 2003 op in the National Mall in Washington D.C.

Auteur: Photographer's Mate 2nd Class Rob Rubio

Interview Aerosmith with the MTV in April 2007.

Auteur: Lenny Wood. Bron: originally posted to Flickr as Aerosmith no Brasil

Sonic Youth.

Auteur Bron:  LivePict.com

G3 - Joe Satriani, Steve Vai & John Petrucci The Palias, Melbourne, December 2006.

Auteur: Mandy Hall. Bron: originally posted to Flickr as G3 - Joe Satriani, Steve Vai & John Petrucci

Mike Muir met Infectious Grooves in Straatsburg, Frankrijk, tijdens de Europese tour in 2008.

Auteur: ST-Math!eu at en.wikipedia. Bron: Transferred from en.wikipedia; transferred to Commons by User:Sirabder87 using CommonsHelpe

YAMAHA GS1 (1980) een van de eerste digitale FM keyboards.

Auteur: Vinnie Lauria. Bron: originally posted to Flickr as Photo_081606_004.jpg

Telharmonium.

Auteur: Finnianhughes101

Ingang van het American Jazz Museum in Kansas City.

Auteur: Richard from kansas city, united states. Reviewer: Fruggo