App Wereld Werelderfgoed

Frankrijk: Versailles, Chartres, Orange, Pont du Gard, Notre-Dame Parijs, Avignon, Bordeaux, Alpen

Het Kasteel van Versailles (Frans: Château de Versailles) is een kasteel en sinds 1792 een nationaal museum. In Vlaanderen en Nederland wordt het gebouw vrijwel uitsluitend "Paleis van Versailles" genoemd. Ook in bijvoorbeeld het Engels wordt de aanduiding paleis gebruikt.

In 1624 werd bij het gehucht Versailles, ongeveer 19 km ten zuiden van Parijs, een jachtslot van rode baksteen en zandsteen voor koning Lodewijk XIII opgetrokken. Zijn zoon Lodewijk XIV zou het uitbreiden tot een reusachtig bouwwerk in een 800 hectare groot domein. De eerste architect was Louis Le Vau. In 1680, onder leiding van de architect Jules Hardouin-Mansart, werd het kasteel enorm vergroot. Het interieur werd door Charles Le Brun ontworpen. Het is een van de grootste kastelen ter wereld.

Het kasteel van Versailles was bekend om zijn weelderige hoffeesten en strenge protocol, het is daarom het symbool bij uitstek voor het Ancien Régime (oude regiem). Het paleis bezat 226 woningen en dubbel zoveel appartementen voor een persoon. Men schat dat er op het einde van de regeerperiode van Lodewijk XIV dagelijks ongeveer 3000 tot 10 000 hovelingen in Versailles verbleven. De ene uit nieuwsgierigheid, de andere uit relationele motieven, maar de meeste om hun brood te verdienen. Louis de Rouvroy, de hertog van Saint-Simon bewoonde drie kleine kamertjes, die uitkeken op een onwelriekende binnenplaats, in gebruik als openbaar toilet. Zijn studeerkamer was een hok zonder licht. Toch werd hij door het hele hof benijd.

Het kasteel, de voornaamste residentie van de Franse koning, was ook het regeringscentrum en het militaire hoofdkwartier van Frankrijk. De koninklijke slaapkamer is het hart van het kasteel. Deze ruimte is niet alleen de fysieke kern van het gebouw, het is ook de spil waar de bewegingen van de duizenden hovelingen omheen draaiden als waren zij inderdaad de satellieten van de Zonnekoning. Hier ging de vorst slapen onder het waakzame oog van Frankrijk. Een sculptuur (Frankrijk waakt over de Vorst) met deze naam is de illustratie van de koninklijke almacht.

Ten tijde van Lodewijk XIV was er bijna geen hygiëne, toiletten bestonden niet en baden was voor velen een uitzonderlijk gebeuren. De tienduizenden hovelingen moesten dus creatief hun behoeftes doen, en verbruikten veel parfum…  Koning Lodewijk XIV zelf bezat wel een uitgebreid "appartement des bains" (badkamer) op de begane grond van het paleis. Het appartement is later omgebouwd en men kan de koninklijke badkuip in de vloer van de oranjerie terugvinden.

Kathedraal van Chartres

De Cathédrale Notre-Dame de Chartres (Nederlands: Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Chartres) is een vroeg-gotische kathedraal die tot de beroemdste van Frankrijk behoort. De kathedraal staat op een heuvel met uitzicht over de stad Chartres en werd gebouwd tussen 1194 en circa 1220. De kathedraal dankt haar faam vooral aan haar gebrandschilderde ramen, waardoor de gloed van het blauwe Chartreslicht schijnt. De beroemdste reliek van de kathedraal is een kleed of sluier, genoemd Sancta Camisa dat gedragen zou zijn door de maagd Maria toen zij wenend onder het kruis van haar stervende zoon Jezus stond. Andere verhalen zeggen dat Maria het droeg tijdens de annunciatie, terwijl ook gezegd wordt dat het gedragen werd tijdens de geboorte van Christus. Dit werd in 876 door Karel de Kale, kleinzoon van Karel de Grote, aan de kerk geschonken.

De huidige plaats Chartres heeft een lange traditie op gebied van godsverering. Reeds in voorchristelijke tijden werd op deze plaats een Moedergodin met kind vereerd. In Julius Caesars tijd was het een gewijde plek in het bos waar de druïden eens per jaar bij elkaar kwamen. Goethe zei in dit verband "Alsof het eeuwig-vrouwelijke in Chartres in steeds wisselende gedaanten vereerd werd". De kathedraal is nu nog een Rooms-katholiek bedevaartsoord.

Het bekendste portaal van de kathedraal is het Koningsportaal, dat al voor 1194 was gebouwd. Het bevat beelden van de grondleggers van de wetenschap (Pythagoras, Euclides en Aristoteles) en allegorische figuren die de Vrije Kunsten voorstelden (muziek, astronomie, rekenkunde, meetkunde en dialectiek). De moeder van God zwaaide hier zelf de scepter over. In het midden zetelt de zegenende Christus, geflankeerd door een engel (Matteüs), een adelaar (Johannes), een leeuw (Marcus) en de os (Lucas). Dit tableau is gebaseerd op het visioen van de evangelist Johannes, dat hij op Patmos kreeg.

De kathedraal van Chartres heeft de meest complete verzameling oorspronkelijke gebrandschilderde ramen (176). Vanaf de vroege middeleeuwen wordt gebrandschilderd glas voornamelijk toegepast in kerken en kathedralen. Bekende voorbeelden zijn de Kathedraal van Chartres en de Nederlandse St Janskerk te Gouda.

Romeinse theater van Orange

Het Romeinse theater van Orange is een antiek theater in de Franse stad Orange. Het geldt als een van de best bewaard gebleven theaters uit het Romeinse Rijk.

Colonia Julia Firma Secundanorum Arausio was een Romeinse colonia, die in 40 v.Chr. werd gesticht door de soldaten van het Tweede Legioen. Het theater werd in de 1e eeuw n.Chr. gebouwd. Het speelde een belangrijke rol in het stadsleven. Men kon er o.a. kijken naar pantomime, voordrachten van dichters en Attische komedies. Op het podium stonden grootste decorstukken en er konden met behulp van machines allerlei speciale effecten worden gecreëerd. De toegang tot de voorstellingen, die vaak de hele dag duurden, was gratis.

Het Romeinse rijk veranderde gedurende de 4e eeuw sterk onder invloed van het opkomende christendom. In 391 werd het theater in Orange per officieel besluit gesloten, omdat de kerk bezwaar maakte tegen de in hun ogen onzedelijke voorstellingen. Het theater werd verlaten en verviel in de eeuwen die volgden. In de middeleeuwen werd het gebouw geplunderd door barbaren en diende het als verdedigingspost. Tijdens de religieuze conflicten in de 16e eeuw werd het theater door de burgers gebruikt als toevluchtsoord. Het gebouw diende ook nog als gevangenis tijdens de Franse Revolutie.

In de 19e eeuw werd het theater weer gerestaureerd. In 1824 werd op initiatief van Prosper Mérimée met de restauratiewerkzaamheden begonnen en vanaf 1869 konden er weer voorstellingen worden gegeven. Alle belangrijke Franse artiesten traden toen in het theater op. Zo speelde Sarah Bernhardt er in 1903 in de tragedie Phèdre. Iedere zomer wordt in het theater het operafestival Chorégies d'Orange gehouden. Dit is de opvolger van het Rome Festival dat sinds 1869 werd georganiseerd.

Het theater is goed bewaard gebleven. Opvallend is dat het 103 meter lange podiumgebouw nog vrijwel intact is, terwijl dit bij vrijwel alle andere antieke theaters geheel is verdwenen. Van de naar schatting 10.000 zitplaatsen zijn er 7.000 hersteld. De bovenste rijen van de tribune zijn niet meer herbouwd. In 2006 is een nieuw dak van metaal en kunststof op het podiumgebouw geplaatst.

Pont du Gard

De Pont du Gard is een Romeins aquaduct dat later is uitgebreid tot brug. Het bouwwerk ligt iets ten zuiden van het plaatsje Vers-Pont-du-Gard in Frankrijk, niet ver van Nîmes en Uzès.

In de 1e eeuw na Chr. ontwierpen en bouwden de Romeinen een 50 kilometer lang aquaduct voor waterlevering aan Nemausus (het huidige Nîmes). De inlaat bevond zich op 71,5 meter hoogte aan de Source d'Eure-bron te Uzès, en het water arriveerde op 60 meter hoogte in Nemausus. Het gemiddelde verval bedroeg 23 centimeter per kilometer, en het geheel was zo gebouwd dat het water vanzelf naar de stad stroomde.

Via de Pont du Gard passeerde de kunstmatige waterloop de rivier de Gardon. Het werk aan de Pont du Gard begon in 38 na Chr. en werd voltooid in 52 na Chr. Er werkten ongeveer 1000 arbeiders aan. Voor de bouw werd meer dan 50.000 ton kalksteen gebruikt, vaak in grote blokken, dat ter plaatse werd gewonnen bij het huidige Vers.

Het aquaduct had een capaciteit van 35.000 kubieke meter water per dag en voorzag de badhuizen, bronnen en fonteinen van Nemausus van water tot ongeveer de 3e eeuw na Chr.. Het grote aquaduct werd in de 6e eeuw na Chr. verlaten; het was toen in het La Lônegebied gedeeltelijk verwoest.In de 18e eeuw is naast het onderste niveau van het aquaduct een brug aangelegd.

Notre-Dame van Parijs

De Cathédrale Notre-Dame de Paris (Nederlands: Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs) is een in vroeggotische stijl opgetrokken kathedraal op het Île de la Cité, in het centrum van Parijs. In de kathedraal worden drie relikwieën van Christus bewaard: de doornenkroon, een stuk uit het kruis en één van de nagels waarmee Christus gekruisigd werd. Het boek De Klokkenluider van de Notre Dame, dat Victor Hugo in 1831 schreef, gaf de Notre-Dame wereldbekendheid.

De eerste steen werd in 1163 door paus Alexander III geplaatst. Tegen 1177 was het koor voltooid en het nieuwe hoogaltaar werd in 1182 ingewijd. Na de dood van bisschop Maurice de Sully in 1196, werd onder zijn opvolger Eudes de Sully begonnen met de bouw van het transept en het schip. Halverwege de 13e eeuw waren ook de westtorens voltooid, waarna tot 1345 nog gewerkt werd aan het interieur en de straalkapellen .

In 1793, tijdens de Franse Revolutie werd de kathedraal omgedoopt tot Tempel van de Rede. In deze periode werden talloze kunstwerken gestolen of vernield. De 28 beelden van de koningen van Juda op de westgevel werden onthoofd omdat men dacht dat het beelden van Franse koningen waren. Na de ondertekening van het Concordaat van 15 juli 1801 werd de Notre-Dame opnieuw gebruikt voor de Heilige Mis. De kerk werd op 27 februari 1805 als eerste in Frankrijk door paus Pius VII verheven tot basilica minor.

De kathedraal onderging vanaf 1845 een 23 jaar durende restauratie door Eugène Viollet-le-Duc, om de beschadigingen van de Franse Revolutie te herstellen. Viollet-le-Duc verving de deels vernielde koningsbeelden in het voorfront door zelfontworpen beelden. Hij plaatste ook een nieuwe vieringtoren of flèche op het dak van de kathedraal. Sinds 1991 is er een nieuwe restauratie aan de gang die bijna beëindigd is.

Pausenpaleis (Avignon)

Het Pausenpaleis (Frans: Palais des Papes) in Avignon (Frankrijk) is het grootste gotische bouwwerk uit de Middeleeuwen dat in Europa te vinden is. Het heeft een vloeroppervlak van 15 000 m² en twee binnenplaatsen. Het beschikt over twaalf torens. In de grootste toren zijn twee grote kapellen te vinden. Avignon werd in 1309 de verblijfplaats van de pausen, tijdens hun ballingschap uit Rome. Deze duurde tot 1376. Paus Benedictus XII en paus Clemens VI lieten het paleis tussen 1335 en 1352 bouwen op een uitstekende rots boven de Rhône.

Toen de Paus terugkeerde naar Rome bleef het schisma echter bestaan. Hierdoor kwamen nu de tegenpausen Clemens VII en later Benedictus XIII in het paleis te wonen. Deze laatste tegenpaus werd in 1398 door Geoffrey Boucicaut gevangengenomen en gedwongen om binnen te blijven in zijn eigen paleis. In 1410 werd het paleis nogmaals belegerd. In 1433 kwam het weer in handen van de Rooms-katholieke Kerk.

Hierna raakte het paleis in verval. Tijdens het bewind van Napoleon Bonaparte werd het gebruikt als kazerne en gevangenis.

In 1906 werd het een museum en sindsdien wordt het gerestaureerd. Vanaf 1995 is het Pausenpaleis opgenomen op de lijst van het Werelderfgoed, samen met het direct omliggende deel van het historische centrum van de stad.

Bordeaux (Port de la Lune)

De stad is over de hele wereld bekend om de wijnen die uit de omgeving komen. Sinds juni 2007 staat een deel van de stad, de Port de la Lune, op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Bordeaux heeft twee bekende bijnamen. De eerste is Port de la lune, de "maanhaven", verwijzend naar de vorm van de rivier de Garonne die door de stad loopt. Deze verwijzing komt terug in het logo van de stad in de vorm van drie halve manen. De stad staat daarnaast ook wel bekend als La belle endormie, de 'schone slaapster', verwijzend naar de weelderige architectuur te danken aan het rijke verleden, maar het rustige leven in de stad en gebrek aan economische dynamiek vandaag de dag.

Bordeaux beschouwt zichzelf als wereldhoofdstad van wijn. In de omgeving van de stad, in de wijnstreek Bordeaux produceren talrijke wijngaarden vele prestigieuze en minder prestigieuze wijnen. Rondom de stad ligt 117.514 hectare wijngaard, werken er 14.000 wijnproducenten en 400 wijnhandelaren, die gezamenlijk een omzet van 14,5 miljard euro maken. Jaarlijks worden er 700 miljoen flessen gevuld van alle mogelijke kwaliteiten.

Port de la Lune (Nederlands: 'Maanhaven') is de benaming van de oude zeehaven van Bordeaux aan de rivier de Garonne in Frankrijk. In ruimere zin wordt de benaming ook gebruikt voor de gehele oude stad van Bordeaux. De Port de la Lune, dat in zijn geheel op de werelderfgoedlijst is geplaatst, omvat het gedeelte van de stad dat zich binnen de rivier en de Boulevards bevindt, vanaf het Gare de Saint Jean in het zuiden tot de Quai de Bacalan in het noorden, inclusief de Pont de Pierre over de Garonne. Naast de binnenstad vindt men in dit gebied ook de wijken Les Chartrons, Saint Seurnin, Saint Michel en Les Capucins, allen gebouwd voor de 20e eeuw, en de wijk Mériadeck, een zakenwijk met veel overheidsinstellingen en hoogbouw, gebouwd in de tweede helft van de 20e eeuw.

Prehistorische paalwoningen in de Alpen

Prehistorische paalwoningen in de Alpen is de naam die een groep van 111 archeologische sites in het Alpengebied groepeert.

De sites zijn de locatie van voorhistorische paalwoningen in en rond de Alpen, gebouwd van ongeveer 5000 tot 500 v.Chr. aan de oevers van meren, rivieren of moerassige gebieden. De sites bevinden zich in Duitsland, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Slovenië en Zwitserland. De meeste sites (56) zijn in Zwitserland gelegen. Ze bevinden zich onder meer in Beinwil am See, Seengen, Biel, Lüscherz, Twann, Vinelz en Gletterens.

Opgravingen in sommige van de sites hebben inzicht opgeleverd over de levensomstandigheden in het Neolithicum en de Bronstijd in de Alpen. De groep sites vormen een van de belangrijkste bronnen voor de studie van vroege agrarische gemeenschappen in het Alpengebied.

De eerste archeologische vondst dateert van 1853 aan het Meer van Zürich. Het Paalwoningmuseum in Unteruhldingen aan het Bodenmeer in Duitsland biedt een reconstructie van dergelijke paalwoningen.

Info Contact Home


  Museum JoCas © (CC BY-SA 3.0 NL) CC: Creative Commons - Naamsvermelding - Niet-commercieel - Gelijk delen 3.0  Nederland , licentie en © Format: Cor Bastinck ism vml JoCas, Jeugd- en jongerenvereniging. © teksten zie Wikipedia en “Info” © foto’s algemeen zie “Info” en wanneer afwijkend zie onderschrift foto’s bij artikel.

TOP

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

TOP TOP TOP

Het kasteel van Versailles in 1722, gezien door de ogen van schilder Pierre-Denis Martin.

Het gereconstrueerde (1980) paradebed van Lodewijk XIV in Versailles.

 Foto:  Carolus at nl.wikipedia

De portalen aan de westgevel van de kathedraal van Chartres

Foto: Photo: Nina Aldin Thune

Interieur: astronomische klok in het koor van de kathedraal van Chartres (Eure-et-Loir, France).

Romeins theater van Orange.  

Foto: Jeanlouiszimmermann

Romeins theater van Orange en de tempelruïnes (gezien vanaf de heuvel St. Eutropius).

Foto: Poiesia

Romeins aquaduct Pont du Gard in 2007 (gezien vanuit het zuidoosten).

Foto: P. De Praetere CC-BY-SA-2.5

De westelijke facade van de Notre-Dame van Parijs.

Foto:  DXR / Daniel Vorndran

Pausenpaleis van Avignon.

 Foto: Jean-Marc Rosier de http://www.rosier.pro

Pausenpaleis van Avignion.

Foto: Jean-Marc Rosier from http://www.rosier.pro

Bordeaux (Frankrijk): spoorwegstation Bordeaux-Saint-Jean.

Foto: Marc Ryckaert (MJJR)

Palais Rohan gezien van de voorzijde. Nu Hotel de Ville (City Hall : Palais Rohan) - Bordeaux (Gironde, Aquitaine, France).

Auteur: josu.orbe Uploader:  Michel Buze

Reconstructie Paalwoningen uit de Bronstijd.

Foto: Rufus46

Het kasteel van Versailles.

Foto: Eric Pouhier, 2007

De slaapkamer van Marie Antoinette in het grote appartement van de koningin.

Foto: Kallgan

Tuin gezien vanaf Pareterre d'eau (niveau van het water), 2010.

Foto: Paolo Costa Baldi  "Photo by Paolo Costa Baldi. License: GFDL/CC-BY-SA 3.0"

De kathedraal gezien vanuit het oosten.

Foto: Olvr

Labyrint op de vloer van de kathedraal.

Foto: Maksim

Het Romeins theater van Orange.

Auteur: Gromelle Grand Angle

Romeins theater van Orange vanaf de zijkant.

Auteur: Suwannee.payne

Romeins aquaduct Pont du Gard (gezien vanaf de noordelijke oever).

Foto: ChrisO

Notre-Dame van Parijs, zuidelijke facade, gezien vanaf de Seine.

Foto: Zuffe

Waterspuwers en fantasieduivels op de Notre-Dame van Parijs.

Foto: Bastiaan from Nieuwegein, Netherlands. Bron: Paris Aout 2011

Pausenpaleis van Avingnon (2008).

Foto:  Jean-Marc Rosier from http://www.rosier.pro

Pausenpaleis van Avignon.

Foto:  Hans Peter Schaefer, http://www.reserv-a-rt.de

De Grote Klok, La Grosse Cloche (Bordeaux).

Foto: Raptor-kev at French Wikipedia Photo prise le 15/10/2005

Reconstructie paalwoningen uit de Bronstijd.

Foto: Gerhard Schauber