App Wereld Werelderfgoed

Verenigd Koninkrijk (UK): Tower of London, Durham, Stonehenge, Bath, Abbey, Canterbury, Edinburgh, Greenwich, Forth Bridge

De Tower of London, meestal kortweg de Tower genoemd, is een ommuurd gebouwencomplex in Londen, gelegen aan de rivier de Theems. In de loop van de eeuwen heeft het dienst gedaan als fort, koninklijk paleis, staatsgevangenis, munt, garnizoen, museum en arsenaal. De nabijgelegen Tower Bridge dankt zijn naam aan dit complex, dat sinds 1988 op de Werelderfgoedlijst staat.

De "Tower of London" wordt bestuurd door de "Constable of the Tower". Dit is meestal een hogere militair. Zijn taak bestaat uit het besturen van de gebouwen, medewerkers en grond van de "Tower of London". Tevens beheert hij de Kroon en andere koninklijke voorwerpen tijdens staatsgelegenheden. Hij wordt benoemd voor een periode van vijf jaar.

De Yeomen Warders (enkelvoud: Yeoman Warder) zijn sinds 1485 de bewakers van de Tower of Londen. Ze zijn bekender als de Beefeaters. Ooit bewaakten ze de Tower en de bijbehorende gevangenis, tegenwoordig staan ze in voor gidsbeurten aan de vele toeristen die dagelijks de Tower komen bezoeken.

In 1078 gaf Willem de Veroveraar als koning Willem I opdracht voor de bouw van de White Tower, een vierkant fort dat moest dienen ter bescherming van de Normandische veroveraars tegen aanvallen van binnen en buiten. Eerdere forten op die plaats waren voornamelijk van hout geweest, maar hij beval om zijn Tower van steen te laten maken. De White Tower dankt zijn naam aan de witte stenen, een soort kalk, die erin zijn aangebracht en aan de torens op de hoeken. Koning Richard Leeuwenhart liet de slotgracht graven, gevuld met water uit de Theems. Later werden om het fort heen extra verdedigingsmuren gebouwd en er ontstond een uitgebreid gebouwencomplex, dat eenvoudig "Tower" genoemd werd. Het oorspronkelijke fort stond (en staat) nu feitelijk midden in een groter kasteel.

Tegenwoordig is de Tower een belangrijke toeristische attractie, onder meer vanwege de tentoongestelde kroonjuwelen en de fraaie verzameling harnassen en wapentuig.

Durham Castle is een Normandisch kasteel in de stad Durham in County Durham, Engeland. Het staat op de top van een heuvel bij de rivier de Wear op het schiereiland van Durham, tegenover Durham Cathedral. Kasteel en kathedraal van Durham werden in 1986 op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Het kasteel werd in de 11e eeuw gebouwd om de bisschop van Durham te beschermen van aanvallen. Het heeft een grote hal, gebouwd door bisschop Antony Bek in de vroege 14e eeuw. Het was de grootste hal in Engeland totdat bisschop Richard Fox hem aan het einde van de 15e eeuw inkortte. Maar hij is nog 14 meter hoog en 30 meter lang.

Durham Castle heeft twee kapellen: de Normandische kapel, gebouwd rond 1078, en Tunstall Chapel, gebouwd in 1540.

Stonehenge, Avebury en bijbehorende plaatsen is een cultureel werelderfgoed dat sinds 1986 op de Werelderfgoedlijst staat. Het erfgoed ligt in het graafschap Wiltshire in het zuiden van Engeland en omvat twee grote terreinen (totale grootte 4985,4 ha) met megalithische bouwwerken, die ongeveer 30 km van elkaar vandaan liggen. De twee terreinen werden onder één naam ingeschreven in de Werelderfgoedlijst.

Stonehenge is een megalithisch monument uit de Jonge Steentijd, dicht bij de plaats Amesbury in de Engelse graafschap Wiltshire en ongeveer 13 kilometer ten noordwesten van Salisbury op de Salisbury Plain. De recentste datering voor de bouw van Stonehenge is bepaald op 2300 voor Christus, 300 jaar later dan tot dan toe werd aangenomen.

Het monument bestaat uit een aarden wal rondom een cirkelvormig arrangement van grote, rudimentair bewerkte, staande stenen en is een van de beroemdste prehistorische locaties op aarde.

Archeologen aan de Universiteit van Sheffield hebben door koolstofdatering van gecremeerde menselijke resten gevonden op Stonehenge kunnen aantonen dat het monument als een begraafplaats gebruikt werd van bij zijn ontstaan net na 3000 v.Chr. tot nadat de stenen werden opgericht rond 2500 v.Chr. De deskundigen nemen aan dat de menselijke resten de graven zijn van natuurlijk gestorven leden van één elitefamilie en haar nakomelingen, waarschijnlijk een dynastie van heersers.

Opgravingen ondersteund door National Geographic op de site van Durrington Walls in de Stonehenge World Heritage site legden een enorme nederzetting bloot die honderden mensen onderdak bood. Archeologen geloven dat deze nederzetting bewoond werd door de bouwers van het monument Stonehenge.

Bath

Bath is een stad (city) in het bestuurlijke gebied Bath and North East Somerset, in het Engelse graafschap Somerset. De stad, gelegen aan de rivier de Avon, heeft ongeveer 80.000 inwoners en is na Londen de drukst bezochte toeristenplaats in Engeland.

Bath is gebouwd in een natuurlijk soort amfitheater, omgeven door heuvels. Veel gebouwen zijn opgetrokken uit een wittige lokale steensoort, de zogeheten 'Bath stone'. De elegante 18e-eeuwse bouwstijl domineert.

De stad werd in de 1e eeuw gesticht door de Romeinen rond de thermen. Een tempel en de thermen zijn deels bewaard gebleven.

In de middeleeuwen werd Bath een belangrijk centrum in de productie van wol. Ook de religieuze invloed van de stad groeide tussen 1091 en 1206. Er werd een kathedraal gebouwd die echter in 1495 verwoest zou worden.

In de 18e eeuw werd Bath een moderne badplaats, goed bezocht door het rijkere deel van de bevolking. Hieraan is de naam van Beau Nash, de dandy, verbonden. In deze periode onderging de stad ingrijpende veranderingen op het gebied van architectuur. Nog altijd is de neoclassicistische bouwstijl sterk aanwezig in het stadsbeeld.

De abdijkerk van Saint Peter en Saint Paul, Bath, algemeen bekend als Bath Abbey, is een Anglicaanse parochiekerk en een voormalig Benedictijner klooster in Bath, Somerset, Engeland. Gesticht in de 7e eeuw, gereorganiseerd in de 10e eeuw en herbouwd in de 12e en 16e eeuw; grote restauratie werd uitgevoerd door Sir George Gilbert Scott uitgevoerd in de jaren 1860. Het is een van de grootste voorbeelden van Loodrecht gotische architectuur in de Zuidwetsen van Engeland.

Pulteney brug over de rivier de Avon in Bath, Engeland. Het werd afgebouwd in 1774, en verbindt de stad met de nieuw gebouwde Georgische stad Bathwick. Ontworpen door Robert Adam in een Palladiaanse stijl, het is bijzonder door de ingebouwde winkels over de volledige overspanning aan beide zijden. Het is aangewezen als een monumentaal gebouw.

Westminster Abbey

Westminster Abbey (officieel The Collegiate Church of St Peter) is een voornamelijk in gotische stijl opgetrokken kerk in Londen. Het is traditioneel de plaats waar kroningen en begrafenissen van leden van de Britse vorstenhuizen plaatsvinden. Ook vinden hier huwelijken plaats van leden van de koninklijke familie, tussen 1100 en 2011 16, met als voorlopig laatste Prins William en Kate Middleton. In 1987 werd het gebouw samen met Westminster Palace en Saint Margaret's Church op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

De legende wil dat de abdij werd gesticht ten tijde van koning Saberth van Essex, toen een visser een visioen zag over Petrus. Het gebouw verrees op een eiland in de rivier de Theems. Ten tijde van koning Eduard de Belijder werd de abdij verbouwd in Normandische stijl (1045-1065). Het geheel werd gebouwd als een abdij voor benedictijner monniken en werd ingewijd op 28 december 1065. Tussen 1245 en 1517 werd de abdij verbouwd in gotische stijl. De eerste fase van de herbouw vond plaats onder koning Hendrik III en het gebouw werd voltooid tijdens de regering van Richard II. Hendrik VII voegde er in 1503 een kapel aan toe in de laatgotische zogeheten perpendiculaire stijl.

Tijdens de kerkhervorming onder Hendrik VIII werd Westminster Abbey in 1534 slachtoffer van de opheffing van de kloosters, en in 1540 werd ze gesloten. De abdij werd aan de benedictijnen teruggegeven onder koningin Maria I, maar onder koningin Elizabeth I moesten ze de abdij in 1559 opnieuw afstaan. Elizabeth bepaalde in 1579 dat Westminster een "royal peculiar" zou worden: een kerk die rechtstreeks onder verantwoordelijkheid van de vorst viel en niet van de aartsbisschop van Canterbury. Zij maakte er een school van: The Collegiate Church of St. Peter. Sindsdien is het hoofd niet de bisschop, maar een deken die wordt aangesteld door de vorst. Tot de 19e eeuw was de abdij na Oxford en Cambridge de op twee na belangrijkste plaats van wetenschap in het land.

Hendrik III verbouwde de kerk ter ere van de heiligverklaarde koning Eduard de Belijder, wiens overblijfselen hier werden geplaatst. Hendrik III werd vlakbij hem bijgezet, evenals de koningen uit het huis Plantagenet, hun vrouwen en familieleden, en de meeste andere koningen en koninginnen van Engeland. Hendrik VIII en de meeste vorsten na Karel I werden echter bijgezet in Windsor. In Westminster Abbey liggen ook Willem III van Oranje, koning van Engeland en Schotland, en diens vrouw Maria II Stuart. Willem III is een van de weinige Oranjes die niet in de grafkelder in de Nieuwe Kerk in Delft bijgezet is.

Het Palace of Westminster, ook bekend onder de naam Houses of Parliament, staat aan de oever van de Theems in de Londense wijk Westminster. Het paleis is de zetel van het Britse parlement, dat bestaat uit het Lagerhuis (House of Commons, vergelijkbaar met de Nederlandse Tweede Kamer of de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers) en het Hogerhuis (House of Lords, vergelijkbaar met de Nederlandse Eerste Kamer of de Belgische Senaat). Sinds 1987 staat het samen met Westminster Abbey en Saint Margaret's Church op de Werelderfgoedlijst.

Op de plek van het huidige gebouw was al bebouwing aanwezig in de tijd van de Angelsaksen. De oudste nu nog bestaande gebouwen dateren echter uit ongeveer 1097. Koning Eduard de Belijder legde de grondvesten van het huidige gebouw door er rond het jaar 1050 een paleis te bouwen. Tot 1512 was dit het koninklijk verblijf van de Engelse koningen. In dat jaar vond een brand plaats, waardoor koning Hendrik VIII moest verhuizen naar het Palace of Whitehall. Niettemin is het gebouw nu nog altijd een paleis.

Op 20 januari 1265 vond hier de eerste bijeenkomst plaats van een Engels parlement en met enige onderbrekingen is dit de vergaderplaats gebleven. Bij een grote brand in 1834 ging het grootste deel van het gebouw verloren. Na de herbouw in neogotische stijl in 1870 betrokken het Lagerhuis en het Hogerhuis hun huidige onderkomen.

Het gebouw heeft ongeveer 1000 kamers, 100 trappen en meer dan drie kilometer aan gangen. Enkele delen stammen nog uit de periode van voor de brand in 1834, maar het grootste deel dateert van de wederopbouw in 1870.

De kathedraal van Canterbury (Engels: The Cathedral and Metropolitical Church of Christ at Canterbury) is Engelands beroemdste kathedraal en de zetel van de aartsbisschop van Canterbury, de primaat van de Anglicaanse Kerk.

De geschiedenis van de kathedraal gaat terug tot het jaar 597. In dat jaar bracht Sint-Augustinus, gestuurd door paus Gregorius I, het christelijke geloof naar het Angelsaksische Engeland. St. Augustinus stichtte een kerk en werd de eerste aartsbisschop. In 1170 werd aartsbisschop Thomas Becket in de kathedraal vermoord en vanaf die tijd groeide Canterbury uit tot een belangrijk bedevaartsoord. In de Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer zijn pelgrims onderweg van Londen naar deze kathedraal.

De vieringtoren op de kathedraal is 72 m hoog. In de crypte bevinden zich nog enkele graven. In de jaren 1500 stond hier het graf van aartsbisschop Thomas Becket, maar kort daarna werd het vernietigd. Voor de ingang van de crypte is er een herdenkingsmonument voor Thomas Becket.

In de kathedraal zijn verschillende glas-in-loodramen te bewonderen, waarop onder meer heiligen zoals Petrus en Johannes, maar ook Adam en Eva zijn afgebeeld. Op de verdieping van de Abbey Chair ligt het graf van de Black Prince.

De Canterbury Cathedral, St Augustine's Abbey en St. Martin's Church werden in 1988 als gezamenlijk werelderfgoed op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Edinburgh

Edinburgh is sinds 1437 de hoofdstad van Schotland. De stad (city) ligt aan de oostkust, aan de zuidzijde van de Firth of Forth, en is de zetel van het Schots Parlement, dat in 1999 opnieuw is ingesteld. De stad wordt door inwoners soms liefkozend Auld Reekie ("Oude Rokerd") genoemd. De stad is niet de grootste stad van Schotland, dat is Glasgow.

Edinburgh begon als een fort op de gemakkelijk verdedigbare Castle Rock. De eerste bewoners, oer-Schotten, leefden vanaf ongeveer 6000 v.Chr. aan de voet van deze rots. In de bronstijd rond 1000 v.Chr. zijn nederzettingen op deze rots opgericht. Nadat de Romeinen in de 1e eeuw n.Chr. naar Schotland oprukten, kwamen zij in contact met de Keltische stam der Votadini (later Goddodin), van wie de vesting (dun eidyn) op de burchtrots stond. In de 7e eeuw werd het fort veroverd door de Engelsen (Northumbriërs) inclusief heel Zuid-Schotland. De Engelsen noemden het fort Eiden's burgh. ("Burgh" is zowel Nederlands als oud-Engels voor: burg, burcht, fort, veste, vesting of versterking).

In de 10e eeuw werd het fort heroverd door de Schotten. In 1070 bouwden de koning Malcolm III van Schotland Canmore en zijn katholieke Engelse echtgenote Margaret de eerste burcht op de rots. Tussen 1084 en 1153 stichtte hun gelovige zoon, David I van Schotland, Holyrood Abbey en de stad (burgh) Edinburgh rond de burcht.

In 1290 probeerde Engeland na de dood van Margaret (koningshuis MacMalcolm) Schotland te heroveren. Edinburgh werd platgebrand, maar toch benoemd tot hoofdstad van Schotland, nadat Robert the Bruce Edinburgh in 1329 tot koningsstad (Royal Burgh) bekroonde. In 1371 begon met Robert II de Stuart-dynastie, 'Stewart' op zijn Engels. Gedurende de periode van 1488 tot 1513 ontstond onder de regering van renaissancevorst Jacobus IV van Schotland de Grote Zaal van Edinburgh Castle en werd begonnen met de bouw van Palace of Holyroodhouse. Met Leith als haven werd Edinburgh al snel een belangrijk handelscentrum.

De calvinist John Knox en de Schotse edelen introduceerden tegen de wil van koningin Maria I van Schotland het protestantisme in Schotland. Toen in 1573 een burgeroorlog ontstond, stond Edinburgh aan de kant van Maria, totdat het in 1573 werd heroverd. In 1603 erfde de zoon van Maria, Jacobus VI van Schotland ook de Engelse troon en verhuisde de hofhouding naar Londen. De presbyteriaanse Schotse oppositie verzette zich in 1638 tegen de hegemoniale nastrevingen van de Schotse Stuarts en ontwierp het National Convenant. Het document werd op het Greyfriars-kerkhof ondertekend door de burgers van Edinburgh. In het kader van de vereniging met Engeland (Act of Union) in 1707 werd het Parlement van Schotland opgeheven. Edinburgh en Glasgow hadden baat bij hun pro-Engelse houding en maakten een economische bloei door.

Greenwich

Greenwich is een historische stad en een wijk (district) van de Britse hoofdstad Londen, gelegen in het zuidoosten van de metropool Groot-Londen, aan de zuidoever van de Theems

Greenwich telt een verzameling historische gebouwen uit de 17e, 18e en 19e eeuw, waarvan een aantal verbonden zijn met het Britse koningshuis en de Royal Navy. De belangrijkste gebouwen zijn: Queen's House, het Old Royal Naval College, het National Maritime Museum, het Greenwich Hospital en het Koninklijk Observatorium van Greenwich, alle fraai gelegen in het Greenwich Park, op een heuvel met uitzicht op de Theems. Het totale ensemble, aangeduid als Maritiem Greenwich, werd in 1997 op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Greenwich vormt het nulpunt van het systeem om de lengtepositie op het graadnet van de aarde aan te duiden. In dat systeem bevindt Greenwich zich op een nulmeridiaan, meer specifiek de meridiaan van Greenwich. Deze gaat door het Koninklijk Greenwich Observatorium, de sterrenwacht die vroeger in Greenwich gevestigd was. Naar het westen toe noemt men Westerlengte en naar het oosten toe Oosterlengte. Nederland en België liggen ongeveer op 5 graden oosterlengte.

Greenwich is ook de plaats waaraan de tijdstandaard is afgesproken: als de zon dáár op het hoogste punt staat (in het zuiden), dan is het 12 uur lokale tijd. Dit is later aangeduid als Greenwich Mean Time, oftewel GMT. Deze tijdsaanduiding kent geen zomer- en wintertijd. De wintertijd op de Britse Eilanden is gelijk aan GMT, maar gedurende de zomertijd scheelt het een uur.

Voor 1884 zijn er andere nulmeridianen in gebruik geweest.

Forth Bridge

De Forth Bridge is een spoorbrug die de oevers van de Firth of Forth in Schotland verbindt. Dit type brug staat ook wel bekend als cantileverbrug. De brug ligt tussen de plaatsen North Queensferry en Queensferry.

De werkzaamheden aan de brug begonnen onder leiding van Thomas Bouch, maar werden gestaakt toen de Tay Rail Bridge, een ander ontwerp van Bouch, instortte tijdens een storm in december 1879 wat leidde tot de ramp met de Tay Bridge. Het werk werd overgenomen door John Fowler en Benjamin Baker en uitgevoerd tussen 1883 en 1890. De brug werd geopend door de prins van Wales, de latere koning Eduard VII. De eerste vier jaar werden besteed aan de bouw van caissons (waterdichte kamers) en de bouw van de pijlers. Door het instorten van de Tay Bridge werd de Forth Bridge zo berekend dat zij een orkaan zou moeten kunnen weerstaan. In totaal heeft de bouw van de brug aan 54 mensen het leven gekost.

De brug is 2,46 kilometer lang en het spoor bevindt zich 45 meter boven het wateroppervlak. In de brug is ongeveer 54.860 ton staal en 7 miljoen klinknagels verwerkt. Voor het onderhoud heeft de brug een eigen onderhoudsploeg. Het te schilderen oppervlak bedraagt 59 ha en daarvoor is 31.800 liter verf nodig.

De brug werd in 2015 op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Info Contact Home National Maritime Museum in Greenwich. Foto: wikipedia user ChrisO


  Museum JoCas © (CC BY-SA 3.0 NL) CC: Creative Commons - Naamsvermelding - Niet-commercieel - Gelijk delen 3.0  Nederland , licentie en © Format: Cor Bastinck ism vml JoCas, Jeugd- en jongerenvereniging. © teksten zie Wikipedia en “Info” © foto’s algemeen zie “Info” en wanneer afwijkend zie onderschrift foto’s bij artikel.

TOP TOP

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

TOP

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

TOP

+

+

+

+

+

+

White Tower.

Foto: Robert Swinney

Een Yeoman Warder (Beefeater).

Foto: Adrian Pingstone

Durham Castle: rechts, de donjon (woontoren) en links de klokketoren.

Auteur: Robin Widdison.

Stonehenge, dichtbij opname, 2004.

Foto: Daveahern~commonswiki

Stonehenge, opname binnen de cirkel, 2005.

Foto: Kristian H. Resset, Norway.

The Circus, Bath, England.  

Foto: Adrian Pingstone

Abbey (abdijkerk) in Bath.

 Foto:"Diego Delso, Wikimedia Commons, License CC-BY-SA 3.0

Interieur van de Westminster Abbey, London, England.

Foto: Bernard Gagnon

Vreemde fantasiedieren aan de buitengevel van de Henry VII kapel van de Westminster Abbey.

Foto: Tony Hisgett from Birmingham, UK

Elizabeth Tower, voorheen Clock Tower, met Big Ben (het uurwerk heet zo).

Foto: Diliff

Middeleeuwse poort naar de ruïnes van Saint Augustine's Abbey.

Foto:  Willhsmit at Wikipedia

St Martin's Church, Canterbury, England.

 Foto: Oosoom

Edinburgh Castle, gezien vanaf Princes Street.

Foto: David Monniaux

Binnenplaats Edinburgh-Castle.

Foto: Christian Bickel

Edinburgh Castle: Groot kanon met daarnaast de ooit gebruikte kanonskogels (ballen van steen).

 Foto: Chris Sherlock (Ta bu shi da yu)

Eerste meridiaan van de wereld, de zogenaamde 0 meridiaan (0º0'0), de meridiaan van Greenwich.

Foto: Andres Rueda

De Forth Rail Bridge gezien vanaf de promenade in South Queensferry.

 Foto: George Gastin

Tower of London (het ommuurde gebouwen complex met in het midden de White Tower).

Original photo by Wjfox2005, rotated and contrast enhanced by User:Arpingstone

Onthoofdingsblok met beulsbijl, te zien in de Tower.

Foto: mwanasimba from La Réunion

Durham Cathedral with Durham Castle in the background.

Foto: Vik Walker from Durham, England

Stonehenge in 2004.

Foto: Stefan Kühn

Avebury Henge/Avebury Stone Circle.

 Auteur: Dickbauch~commonswiki

De "Roman Bath" in Bath.

 Foto: Guenter Wieschendahl

Pulteney Bridge, Bath.

Foto: Christophe.Finot

Westminster Abbey.  

Foto: Σπάρτακος

Westminster Abbey, Henry VII Lady Chapel.

Foto: Josh Hallett from Winter Haven, FL, USA

Westminster Palace (rechtsonder de Big Ben), London.

Foto: Jedyooo

Canterbury Cathedral.

Foto: Hans Musil

Cockburn Street in Edinburgh, Schotland.

Foto: David Monniaux

Een klassiek zicht op Edinburgh vana Calton Hill, op de voorgrond het Dugald Stewart Monument.

 Foto: Ad Meskens

Nemo me impune lacessit (Niemand provoceert mij ongestraft). Ingang Edinburgh Castle.

Foto: David Monniaux

Royal Observatory, Greenwich.

Foto: Photograph by Mike Peel (www.mikepeel.net) CC-BY-SA-4.0

National Maritime Museum in Greenwich.

Foto: wikipedia user ChrisO

De twee Forth Bridges, een voor het wegverkeer (links) en een voor het spoorverkeer (de rode brug rechts). The Forth Road Bridge is to the left, the Forth Rail Bridge to the right.

 Foto: Derek Bathgate