App Wereld Werelderfgoed

Egypte: Memphis, piramiden, Thebe,

 Aboe Mena, Sint-Catharinagebied,

 Wadi Al-Hitan, Caïro

Memphis

Memphis is een oud-Egyptische stad op de westelijke oever van de Nijl. De stad ligt ca. 20 kilometer ten zuiden van het huidige Caïro.

De stad werd rond het Oude Rijk door de oude Egyptenaren genoemd Ihebu Hedj wat betekent "witte muren". De stad was vrij groot en genoot van verschillende namen. Rond het Middenrijk werd de stad Anch-Tawi genoemd, ofwel "Leven van de twee landen", wat de rol van de stad benadrukt als verbinding tussen Opper- en Neder-Egypte. Rond het begin van het Nieuwe Rijk kreeg de stad de naam Men-nefer. De Kopten verbasterden deze naam tot Menfe. De Grieken noemden de stad Memphis.

Volgens de Oud-Egyptische bronnen werd Memphis door koning Menes gesticht, nadat Opper- en Neder-Egypte waren verenigd aan het begin van de Proto-dynastieke Periode. Hij bouwde een tempel voor Ptah, de nieuwe stadsgod van Memphis. De stad werd ingedeeld in het Nomen-systeem, het werd de eerste nome van Neder-Egypte.

Uit klassieke bronnen als Manetho is overgeleverd dat in de tweede dynastie werd gestart met de cultus van Apis (Egyptische godheid, voorgesteld als een stier met een zonneschijf tussen de horens) en van Mnevis (Griekse naam voor hun stiergod). Er is een stele teruggevonden onder regering van koning Den die naar de cultus van Apis verwijst. Dus de cultus van Apis is ouder dan overgeleverd is.

In het Oude Rijk was de stad Memphis de hoofdstad van Egypte. Het beleefde toen zijn glorietijd. Gedurende de rest van de Egyptische geschiedenis bleef het een belangrijke stad. De piramideteksten werden samengesteld door priesters uit Memphis en Heliopolis.

In 750 v. Chr. wordt door koning Piye de stad Memphis veroverd. Koningen Shabaka liet enkele gebouwen bouwen in Memphis en resideerde er ook. Memphis werd ingenomen door de Assyriërs onder de regering van koning Taharqa en dwongen hem om naar het zuiden uit te wijken. Memphis werd na de verwoesting van Thebe in 663 v.Chr. opnieuw de voornaamste stad van Egypte.

Door Ptolemaeus I werd verhinderd dat het gebalsemde lijk van Alexander de Grote naar Macedonië werd gebracht. Het lijk werd tijdelijk in Memphis opgeslagen voordat het in Alexandrië werd begraven in een gouden graftombe.

Memphis werd later overvleugeld door Alexandrië, toch bleef het belangrijk tot de verovering van Egypte door de Arabieren, die in 641 n.Chr. hun hoofdstad stichtten te Foestat (oud-Caïro), Ptolemaeus IX Soter II werd gekroond in Memphis.

De god Ptah was vanaf het Oude Rijk de belangrijkste god van Memphis, zijn vrouw was Sekhmet en hun zoon was Nefertem. Sekhmet was eveneens de vrouw van de god Sokaris, wiens kenmerken door Ptah werd overgenomen vanaf het Oude Rijk. Eveneens werden de kenmerken van de god Tatenen overgenomen door Ptah.

De godin Maät speelde ook een rol in de scheppingsmythologie van Memphis. In de late tijd werd er ook een plek ingeruimd voor Anubis in het Anubieion. Sinds de Pre-dynastieke periode werd de heilige stier Apis vereerd als belichaming van Ptah, de scheppergod.

De ommuring van de tempel van Ptah was een van de grootste complexen in Egypte maar weinig is er van overgebleven. Behalve het huis der balseming voor de Apis-stieren gedateerd uit de 26e Dynastie van Egypte. De resten van een hypostylle kunnen nog bestudeert worden. Dit is de enige plek die systematisch is onderzocht door o.a. Flinders Petrie in 1898. De rest van de archeologische site is niet onderzocht vanwege de moderne stad van Mit Rahina.

Buiten de ommuring van de Ptah-tempel is een gebied dat nu Kom el-Rabi'a wordt genoemd. Hier zijn de restanten van een tempel gevonden gewijd aan Hathor en gebouwd door Ramses II.

Piramiden

De eerste Egyptische piramide is ruim 4500 jaar geleden gebouwd als grafmonument voor een Egyptische farao, de toenmalige heersers van het oude Egypte. Zijn opvolgers volgden hem in deze begraafwijze en zij werden net zoals hun voorganger na hun dood gemummificeerd en met kostbaarheden en persoonlijke bezittingen in het binnenste van een piramide gelegd. In totaal zijn er circa tachtig piramiden bewaard gebleven, gebouwd over een periode van ongeveer duizend jaar.

De “Piramiden van Gizeh” in Egypte behoren tot de bekendste en oudste bouwwerken van de mensheid. De piramiden zijn tevens de bekendste van de Egyptische piramiden. Ze bevinden zich ongeveer acht kilometer ten zuidwesten van de stad Gizeh.

De piramiden bevinden zich in een oude Egyptische necropolis. Het piramidecomplex bestaat uit de Piramide van Cheops (ook wel bekend als de “Grote Piramide”), de wat kleinere Piramide van Chefren, en de Piramide van Mycerinus. Daarnaast staan er een aantal kleinere piramiden die bekendstaan als "koningin"-piramiden. Aan de oostzijde van het complex bevindt zich ook de Sfinx van Gizeh.

Deze piramiden werden gebouwd tijdens de vierde dynastie (tussen circa 2551 en 2472 v.Chr.) en zijn dankzij hun zeer stabiele constructie goed bewaard gebleven. De buitenste gepolijste witte kalksteenlaag is in de loop der tijden grotendeels verdwenen doordat men het materiaal heeft gebruikt voor andere bouwwerken. De piramide van Mycerinus is de enige van de piramiden waarvan de kalksteenlaag geheel verwijderd is. De piramide van Chefren heeft nog wel een deel van deze kalksteenbedekking op de top en is door dat 'topje' goed herkenbaar.

De “Piramide van Cheops” is het enige van de zeven klassieke wereldwonderen dat tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven. In 1979 werden de piramiden van Gizeh tot werelderfgoed verklaard.

De zijden van de drie grote piramiden lopen vrij exact noord-zuid en oost-west, met slechts een kleine afwijking die varieert met het tijdstip van bouwen. Dit doet vermoeden dat de Egyptenaren de sterren gebruikten om de oriëntatie van de piramiden te bepalen, de precessie van de aardas liet de toenmalige Poolster langzaam verschuiven en verklaart het verloop in de tijd. Onder recente pogingen om dit patroon te verklaren bevinden zich de onderzoeken van S. Haack, O. Neugebauer, K. Spence, D. Rawlins, K. Pickering, en J. Belmonte.

Een omstreden theorie over de onderlinge positie van de piramiden stelt dat deze de gordel van Orion voorstellen.

Thebe: het oude Thebe en zijn necropolis (begraafplaatsen)

Thebe, Egyptisch: Waset, gelegen aan de Nijl in zuidelijk Egypte, was in de oudheid lange tijd de belangrijkste stad in Opper-Egypte en staat tegenwoordig bekend als Luxor. De stad was ook gedurende enkele perioden de hoofdstad van het gehele land en bloeide cultureel vooral tijdens de 12e en 18e dynastie. In de omgeving van de stad bevinden zich enkele tientallen tempels en ontelbare graven van werklieden, ambtenaren, priesters, adel en koningen die getuigen van haar bloei. Thebe bleef ook na de 18e dynastie nog lange tijd belangrijk en was ook bij de Grieken gekend omwille van haar weelde. Zo noemde Homeros haar het Thebe met de honderd poorten, om het te onderscheiden van de stad in Griekenland met dezelfde naam (Thebe met de zeven poorten).

Thebe was lang een onbeduidend stadje en werd pas tijdens de elfde dynastie belangrijk, toen ze meteen de hoofdstad werd van een verenigd Egypte aangezien de lokale heersers van Thebe er toen in slaagden het land na een roerige periode weer onder één troon te verenigen. Tijdens de volgende dynastie werd ze echter weer vervangen door een nieuwe stad, 'Itj-Tawy' ('wat beide landen bindt') in het noorden, op de traditionele grens tussen Opper- en Neder-Egypte.

Tijdens de 17e dynastie werd de stad opnieuw belangrijk en met de opvolgende 18e dynastie, dezelfde familie als de 17e dynastie maar nu aan de macht, werd de stad andermaal hoofdstad van het verenigde - en van de vreemde Hyksos bevrijde - Egypte. Dit markeert meteen het begin van het Nieuwe Rijk in de Egyptische geschiedenis. Gedurende ruim twee eeuwen vanaf 1550 v.Chr. was Thebe de machtigste stad ter wereld. Aan het einde van de 18e dynastie werd Thebe kortstondig als hoofdstad vervangen door Achetaton (oftewel 'de horizon van 'Aton' (de zonneschijf)'), door farao Achnaton (Akhnaten), die een vorm van monotheïsme invoerde.

Farao Toetanchamon verhuisde de administratie wederom naar Thebe en voerde de terugkeer naar de traditionele religie van Egypte door en herstelde de verering van alle oude goden. Kort na Toetanchamon kwam de 19e dynastie aan de macht en tijdens de regering van farao Ramses II werd de hoofdstad weer naar het noorden verlegd, naar Pi-Ramesse in de Nijldelta. Thebe bleef echter tot laat in de oudheid een belangrijke stad, voornamelijk vanwege de aanwezigheid van het heiligdom van de Egyptische oppergod Amon-Ra te Karnak (Oud-Egyptisch 'Ipet-Isoet', 'meest heilige plaats'). De hogepriesters van Amon zouden vanaf Ramses III zeer veel autonomie krijgen en tijdens de 21e dynastie riepen dezen zich zelfs uit tot farao. Pas in de Late Periode zou de macht van Thebe sterk afnemen, ten voordele van Memphis, Saïs en uiteindelijk, onder de Ptolemaeën, Alexandrië.

In 661 v.Chr. werd de stad zwaar beschadigd door de Assyriërs toen dezen het opstandige Thebe binnenvielen. In 207/206 v.Chr. en 187/186 v.Chr. volgde een verdere verwoesting van de stad toen het Egyptisch 'nationalisme' toenam onder de Ptolemaeërs. Vanaf de napoleontische expeditie in 1799 werd de stad opnieuw bewonderd en sindsdien worden er bijna onafgebroken archeologische opgravingen verricht.

De Vallei der Koningen (Wadi el-Muluk) in Opper-Egypte nabij de historische stad Thebe (nu: Luxor) is de collectieve begraafplaats van farao's uit het Nieuwe Rijk. Van oudsher was deze vallei erg belangrijk in mythologisch opzicht. Er werd veel gebouwd, er zijn tempels aangetroffen uit de Vroege tijd, het Oude Rijk en het Middenrijk. De echte bouwactiviteiten begonnen echter in het Nieuwe Rijk. Hier werden tombes voor de farao's aangelegd. Het bekendste graf is dat van Toetanchamon, ontdekt door Howard Carter. Sommige graven werden al in de oudheid geplunderd en lagen in de rest van de geschiedenis open voor het publiek, zoals dat van Ramses IV (DK2), daar is ook veel graffiti gevonden. Ten zuiden van de Vallei der Koningen bevinden zich het arbeidersdorpje Deir el-Medina waar de arbeiders woonden die de koningsgraven aanlegden en de Vallei der Koninginnen.

De Vallei der Koninginnen (Set Neferu ofwel zetel der schoonheid) is net als de Vallei der Koningen een begraafplaats van het Nieuwe Rijk uit het Oude Egypte. Deze vallei is echter iets zuidwestelijker gelegen en er liggen voornamelijk koninginnen en koningskinderen. Ook edelen uit het Nieuwe Rijk hadden hier een gedeelte voor hun eigen graven.

Aboe Mena

Aboe Mena (diverse spellingsvarianten komen voor) was een stad uit de Late oudheid in Egypte. Aboe Mena ligt ongeveer 45 km ten zuidwesten van Alexandrië. Aboe Mena werd in 1979 door UNESCO benoemd tot werelderfgoed.

De stad werd in de 4e eeuw gesticht rondom het bedevaartsoord voor Menas van Alexandrië. Deze heilige uit Alexandrië werd hier begraven, nadat de dromedaris waarop zijn lichaam vervoerd werd, weigerde om verder te gaan. Nadat keizer Constantijn de Grote zijn dochter naar Aboe Mena stuurde om te genezen, beval hij de bouw van een kerk en van de stad.

Later werd hier de Basilica van Aboe Mena gebouwd rondom het graf van Menas van Alexandrië.

De opkomende moslims verwoestten de stad in de 7e eeuw.

Sint-Catharinagebied

Het Sint-Catharinagebied is een UNESCO werelderfgoed sinds 2002.

Het ligt in het Sinaïgebergte, in het oosten van Egypte. Pronkstuk is het Katharinaklooster. Het Katharinaklooster, Sinaï-klooster of Sint-Catharinaklooster, op het schiereiland Sinaï in Egypte, is een van de oudste en beroemdste kloosters ter wereld. Het is vernoemd naar de heilige Catharina van Alexandrië. Het gebied is van religieus belang voor christenen, joden en moslims.

Op de plek van het bijbelse Brandende Braambos, van waaruit God tot Mozes sprak, liet keizerin Helena in 337 een kapel oprichten. In de 6e eeuw voegde de Byzantijnsekeizer Justinianus I een versterkt klooster toe, met hoge muren om de monniken en pelgrims tegen overvallen te beschermen. Sinds de Middeleeuwen is St. Catharina de patrones van het klooster. Catharina werd in de 4e eeuw vanwege haar christelijke geloof gedood. Volgens de legende werd haar lichaam door engelen weggevoerd. Haar stoffelijke resten werden 6 eeuwen later gevonden door monniken bovenop de Katharinaberg.

De oudste vermelding van monastieke leven op de plek van het huidige klooster is van de non Egeria die erover schreef in een reisverslag opgesteld tussen 381 en 384. Samen met het klooster van Sint-Antonius is het 's werelds oudste nog gebruikte klooster.

Het klooster vormt samen met het gebied eromheen de Autonome Orthodoxe Kerk van de Berg Sinaï die jurisdictioneel valt onder het Grieks-orthodox patriarchaat van Jeruzalem. Het klooster wordt door Griekse monniken bewoond. Het hoofd van deze Kerk en de hegoumen van het klooster is aartsbisschop Damianos I, die meestal in Caïro verblijft.

De ingang van het klooster en de muren in het zuiden en westen zijn nog oorspronkelijk, de andere muren zijn na een aardbeving in de 14e eeuw herbouwd. Het klooster wordt gedomineerd door de Kerk van de Transfiguratie, ook wel St. Catharinakerk genoemd. De heiligste plaats van het klooster is de Kapel van het Brandende Braambos, recht achter het koor van de kerk (basiliek). De struik die hier nog te zien is is volgens de legende een stek van het bijbelse braambos. De begraafplaats ligt in de boomgaard. Na verloop van tijd worden graven geruimd en de beenderen en schedels overgebracht naar het knekelhuis, dat is gevestigd in de kapel van St. Triphonius. De markante klokkentoren dateert uit 1871. De negen klokken hiervan zijn een gift van tsaar Alexander II.

Tot de schatten van het klooster behoren handschriften en iconen uit de vroege geschiedenis van het christendom. De bibliotheek omvatte zo'n 3000 handschriften in het Grieks, Arabisch, Oudsyrisch, Georgisch en Slavisch. Het meest waardevolle handschrift, dat in het Katharinaklooster werd gevonden, is de Codex Sinaiticus, een bijbel uit de 4e eeuw. Vandaag bevindt zich een groot deel hiervan in het British Library in Londen. Wel bewaart het Sint-Catharinaklooster nog de Codex Syriaticus, een handschrift uit de 5e eeuw.

Wadi Al-Hitan

Wadi Al-Hitan is een paleontologische site in het noorden van Egypte op ongeveer 150 kilometer van Caïro.

In de vallei, die miljoenen jaren geleden deel van de Tethysoceaan was, liggen honderden miljoenen jaren oude fossielen van de vroegste walvissoorten, de archaeoceti. De eerste walvisfossielen werden in 1902-1903 ontdekt. De fossielen tonen de laatste stadia - het verdwijnen van de achterste ledematen - van hoe de walvis zich ontwikkelde van een landdier tot een zeezoogdier. De walvissen hadden reeds de gestroomlijnde vorm van de huidige walvissen maar vertonen ook nog primitieve kenmerken in de schedel- en tandstructuur. De walvisvallei is de belangrijkste site ter wereld waar deze evolutie te zien is. Andere fossielen in de vallei maken het mogelijk om ook de leefomgeving van de walvissen te reconstrueren.

Vanwege de unieke hoeveelheid, de concentratie en de kwaliteit van de fossielen is de Walvisvallei in juli 2005 opgenomen in de “UNESCO-Werelderfgoedlijst”.

Caïro

Caïro of Kaïro is de hoofdstad van Egypte en bestaat uit de gouvernoraten Caïro en Gizeh. De stad telt zo'n 13 miljoen inwoners. Het officieuze inwoneraantal van Caïro ligt echter nog veel hoger, mede door het hoge aantal illegale immigranten in de stad. De hele metropolitane regio van Caïro is met zo'n 18 miljoen inwoners de grootste stad van Afrika en het Midden-Oosten en één van de grootste steden ter wereld. De stad is een van de meest vervuilde steden ter wereld en kent een enorme verkeerschaos.

Caïro ligt aan de oostoever van de Nijl in het noorden van Egypte, ten zuiden van de plaats waar die rivier zich in de delta vertakt in de rivieren (tevens plaatsnamen) Rosetta en de Damietta. In het westen ligt de stad Gizeh met de Piramiden van Gizeh. In het zuiden is de locatie van de klassieke Egyptische stad Memphis.

De geschiedenis van Caïro gaat terug tot de Romeinse tijd, toen het fort van Babylon er gebouwd werd als symbool van de Romeinse macht. De geschiedenis van Caïro gaat dus niet terug naar de tijd van de Oude Egyptenaren.

Caïro werd onder de naam Foestat in 640 gesticht door Amr ibn al-As, de Arabische veldheer van kalief Omar en veroveraar van Egypte, op de plaats van het Oud-Egyptische Chereohe of Babylon. Foestat bleef de hoofdstad van de omliggende landstreek tot 972. Toen stichtte Djahwar al-Kaid, generaal van de Fatimidenkalief al-Moe’izz, even ten noorden ervan, op de plaats van de vervallen stad al-Katai, een nieuwe stad, Al-Medina Al-Kahira, de Overwinnende Stad, die de eigenlijke kern van het tegenwoordige Caïro is geworden.

Khan El-Khalili is de grootste soek (Arabische markt in de open lucht) ter wereld, gelegen in Cairo, de hoofdstad van Egypte.

De markt is ontstaan aan het eind van de veertiende eeuw en was in het verleden in trek bij de rondreizende handelskaravanen vanuit Afrika, het Midden-Oosten en Azië. De soek dankt zijn naam aan Emir Djaharks el-Khalili, een machtige Mammelukse prins, die de markt voor het eerst bouwde in 1382. Ten tijde van het Ottomaans Egypte stond de markt ook wel bekend als de Turkse Bazaar.

Een Nilometer is een instrument of bouwwerk om het waterpeil van de Nijl op te meten. Door de bouw van de eerste Aswandam in 1902 werden de nilometers overbodig. In veel plaatsen langs de Nijl waren nilometers te vinden.

De Egyptische kalender begon met het overstromingsseizoen. Elk jaar werd de overstroming van de Nijl, die geassocieerd werd met de god Hapy, na een seizoen van droogte, met spanning afgewacht. De overstroming werd aangekondigd door de ster Sopdet, de Egyptische naam voor Sirius.

Op het eiland Elephantine, dat als eerste plaats in Egypte met de overstroming te maken kreeg, bevindt zich een nilometer. De god Chnoem, die een triade vormde met Satet en Anuket, werd geassiocieerd met de overstroming. In de buurt van de nilometer staan dan ook de tempels van Chnoem en Satet. De priesters en schrijvers van deze tempels konden de hoogte van de overstroming opmeten en deze op de wanden van de nilometer optekenen. Het is een trap met negentig treden die naar de Nijl loopt. De schaalverdeling is 28 el (een el is ongeveer een halve meter).

De nilometer in de stad Caïro bevindt zich op het eiland Rhoda en werd gebouwd in 861 n. Chr., nadat een eerder bouwwerk uit 715 n.Chr. door een overstroming was verwoest. Het is een mooi gebouw boven een put, die door drie tunnels (elk op een andere hoogte) in verbinding stond met de Nijl. Op een kolom is een verdeling aangebracht van 19 el. De ideale hoogte van de overstroming was hier 16 el. Veel minder betekende droogte en hongersnood, en meer verdrinking. Aan de hand van de meting werden de belastingen die de mensen moesten betalen berekend.

Het Museum der Egyptische oudheden in de Egyptische hoofdstad Caïro, bij het grote publiek bekend als het Egyptisch Museum, is met 136.000 Oud-Egyptische items 's werelds grootste Egyptologisch museum. Het museum is overheidshalve ondergebracht bij het Supreme Council of Antiquities, een organisatie van het Egyptische ministerie ten behoeve van de Egyptische oudheid.

Het Egyptisch Museum is opgericht in 1858, met een verzameling van de vondsten die egyptoloog Auguste Mariette heeft gedaan. Vanaf 1880 was het museum ondergebracht in het voormalige paleis van kedive Isma'il Pasha, die door de Britten in 1879 was verdreven. In 1900 verhuisde het Egyptisch Museum naar het centrum van Caïro, waar het tot op heden is gevestigd.

Het museum herbergt een aantal van de grootste schatten uit de Egyptische oudheid. Zo is de gehele inboedel van graf DK 62, het graf van farao Toetanchamon, in de instelling te vinden en er worden tal van mummies, waaronder die van Ramses II, tentoongesteld. Het museum trekt jaarlijks ongeveer 2,5 miljoen bezoekers.

Info Contact Home


  Museum JoCas © (CC BY-SA 3.0 NL) CC: Creative Commons - Naamsvermelding - Niet-commercieel - Gelijk delen 3.0  Nederland , licentie en © Format: Cor Bastinck ism vml JoCas, Jeugd- en jongerenvereniging. © teksten zie Wikipedia en “Info” © foto’s algemeen zie “Info” en wanneer afwijkend zie onderschrift foto’s bij artikel.

TOP TOP TOP

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

TOP

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

+

Gerestaureerd beeld van Ramses II, Memphis, Egypte.

Foto: Gérard Ducher.

Ptah was de lokale godheid van de stad Memphis, die in het Oude Rijk lange tijd de hoofdstad was.  

Auteur: Jeff Dahl.

Kaart van de piramiden van Gizeh (Engelstalig, de Nederlandse benamingen wijken soms af).

Kaart: MesserWoland, windroos: Brosen.

De Sfinx bij de piramiden van Gizeh, 1860-1920.

Bron: New York Public Library @ Flickr Commons

De Sfinx met daarachter de grote piramide van Chefren, 1890.

 Foto: German photographer P. Dittrich. Auteur: Madinpursuit.

Medinet Haboe (Egypte): de grote tempel van Ramses III in Thebe.

Foto: Marc Ryckaert (MJJR)

Medinet Haboe: tempel van Ramses III in Thebe.

Foto: Hajor

Medinet Haboe. Zijportaal van het eerste hof tempel van Ramses III, Thebe.

Foto: Hajor.

Vallei der Koningen, Thebe.

Foto: Przemyslaw "Blueshade" Idzkiewicz.

Vallei der Koningen, ingang graf van Toetanchamon.

Foto: Haloorange.

Aboe Mena.

Foto: User:Tiagox2

Het Sint-Catharinaklooster in de Sinaï (Egypte).

Foto: Marc Ryckaert (MJJR)

Icoon van Catharina van Alexandrië waaraan het klooster haar naam te danken heeft.

Foto: Orthodox33

 De heiligste plaats van het klooster is de Kapel van het Brandende Braambos, recht achter het koor van de kerk (basiliek). De struik die hier nog te zien is is volgens de legende een stek van het bijbelse braambos. Het Brandende Braambos.

 Foto: Florian Prischl/Wikimedia Commons

Botten van de Dorudon atrox bij Wadi Al-Hitan. Dit fossiel skelet, ongeveer 50 miljoen jaar oud, is gedeeltelijk uitgegraven en ter plaatse gereconstrueerd. Tientallen walvisskeletten liggen onaangeroerd in de grond van de vallei, meestal aangeduid met kleine heuveltjes.

Foto: Further to Fly

Al-Azhar-moskee ('de moskee van de meest glansrijke') gebouwd in de 10e eeuw is onderdeel van een van de meest eerbiedwaardige instituten van Caïro. Het is een onderdeel van de Al-Azhar-universiteit.

Foto: Tentoila

 Khan El-Khalili  is de grootste soek (openluchtmarkt) ter wereld, gelegen in Caïro.

Nilometer op het eiland Elephantine.

Foto: Hajor

Egyptisch Museum in Caïro.

Foto: Celio Maielo

Kijkje in het Egyptisch Museum in Caïro.

Foto: Gérard Ducher

Nilometer van Rhoda in Caïro.

Foto: Berthold Werner

Khan El-Khalili, de grootste soek (Arabische markt in de open lucht) in 1870 in Caïro.

Auteur: unk

Universiteit van Caïro.

 Foto: Citadelite at English Wikipedia

Wadi Al-Hitan "Walvissenvallei" is een paleontologische site, ongeveer 150 km ten zuidwesten van Caïro. Het werd in 2005 een UNESCO Werelderfgoedsite vanwege zijn honderden fossielen van enkele van de vroegste vormen van de walvis, de Archaeoceti (een nu uitgestorven sub-orde van walvissen).

Foto: Mohammed ali Moussa

Klokkentoren van het Sint Catharina klooster, aan de voet van de berg Sinaï, direct daarachter de minaret van een moskee.

Foto:  Florian Prischl/Wikimedia Commons

Thermische baden van Aboe Mena.

Foto: Iris Fernandez. Auteur: isawnyu.

Het gouden begrafenismasker van Toetanchamon.

Auteur: Jon Bodsworth. Bron:  Egypt Archive.

Medinet Haboe, Muurreliëf tempel van Ramses III, Thebe.

Foto: Marion Golsteijn.

Luxor, het vroegere Thebe, Tempelcomplex, Egypte.

Foto: Marion Golsteijn.

Sfinx met daar achter de piramide van Chefren, 2009.

Foto: Olaf Tausch.

Piramiden van Gizeh. Van links naar rechts: Mykerinos, Chefren, Cheops. Op de voorgrond de 3 koninginnepiramiden.

Bron: All Gizah Pyramids. Auteur: Ricardo Liberato.

Godin Maät. Zij vertegenwoordigt van de aanvang aan het universum, de kosmische orde. Uitsnede van een reliëf.

De Apis stier (met de zonneschijf tussen zijn hoorns) werd geassocieerd met de schepper god Ptah en met de rituelen voor de koning. Zijn belangrijkste plaats van verering was Memphis, ca. 600 tot 500 v.Chr. (Late Periode)

 Bron: Walters Art Museum, USA.

Zicht op de hal van pilaren van Ramses II van de grote tempel van Ptah van Memphis - negentiende Egyptische dynastie -

Auteur : Sebi.